24 Mayıs 2026 tarihinde, ABD’nin Tulane Üniversitesi’nden kimyacı Santu Biswas ve Matthew M. Montemore, altının “kimyasal asalet” özelliğinin arkasındaki atomik mekanizmayı aydınlattı. Gerçekleştirilen kuantum simülasyonları, altın yüzeyindeki atomların oluşturduğu sıkı geometrik yapının, oksijen moleküllerinin parçalanarak oksidasyonu başlatmasını imkansız hale getirdiğini ortaya koydu. Geleneksel metaller oksijen ile kolayca etkileşime girip paslanırken, altın atomlarının altıgen dizilimi, dioksijen moleküllerinin yüzeye tutunmasını fiziksel olarak engelliyor. Bu sıkı paketlenmiş koruyucu yapı, oksijenin moleküler yapısını koruyarak metalin korozyona uğramasını tamamen önlüyor.
Araştırma ekibi, oksijen moleküllerinin nanokopik altın yüzeyler ile etkileşimini incelemek için gelişmiş bilgisayar modellemeleri kullandı. Sıkı altıgen yüzeyler ile daha gevşek kare desenler oluşturan yüzeyler arasında doğrudan bir karşılaştırma yapıldı. Elde edilen veriler, kare desenli gevşek yüzeylerde oksijen moleküllerinin parçalanmasının çok daha kolay olduğunu gösterdi. Matematiksel modellemeler, oksijen ayrışmasının gevşek yüzeylerde sıkı yüzeylere göre trilyonlarca kat daha hızlı gerçekleştiğini belirledi.
Bu buluş, kütlesel altın sabit kaldığında, mikroskobik altın nanopartiküllerinin yüksek reaksiyon gücünü de açıklığa kavuşturdu. Küçük parçacıklar, kütlesel altının kararlı altıgen koruma yapısını geliştiremediği için daha reaktif olan kare bölgeleri açığa çıkarıyor. Açıkta kalan bu kare yapılar, endüstriyel kimyada zararlı gazların dönüştürülmesinde altını mükemmel bir katalizör haline getiriyor. Bilim insanları, altının bu doğal atomik yüzey direncini manipüle ederek korozyona uğramayan yeni nesil endüstriyel katalizörler geliştirmeyi amaçlıyor.
